Twee maanden geleden had ik een astrologisch consult. Er werd me verteld dat in mijn horoscoop enerzijds grote nadruk ligt op complete overgave, en anderzijds op een drang om controle te houden. En dus, zei ze, word ik in mijn leven regelmatig geconfronteerd met gebeurtenissen waarbij ik met mijn rug tegen de muur word gezet, en simpelweg niets anders kan dan me volledig overgeven aan de situatie.
Bingo. Alle touwtjes in handen houden, daar had ik in het verleden zo’n beetje mijn levenswerk van gemaakt. Maar de geboorte en snel daarna het overlijden van Jamie was als een storm op zee waar ik nul komma nul controle over had. Ik kon niet anders dan het roer loslaten. Ik kon niet anders dan meedeinen op de wilde golven. Ik kon niet anders dan in het moment leven en alles zich laten ontvouwen. En achter die façade van chaos lag gek genoeg een bepaalde orde ten grondslag. Niet dat ik dat zo ervaarde op dat moment…pas als de storm gaat liggen, heb je weer een helder vergezicht.
In mijn wellicht naïeve onschuld dacht ik dat het leven een stuk meer smooth sailing zou zijn nu ik deze enorme storm had overleefd en overwonnen. Maar ik hoef maar naar de natuur te kijken om te weten dat periodes van mooi weer onvermijdelijk ook weer worden afgewisseld met wisselvalligheden en heftige weersomstandigheden. Afgelopen week diende zich ineens een nieuwe storm aan. Het bleek er eentje met orkaankracht…Bij mijn moeder, mijn steun en toeverlaat, werd nierkanker geconstateerd en de prognose liet veel te wensen over.
Ik bevind mezelf weer met mijn rug tegen de spreekwoordelijke muur. En hoewel ik weet wat ik te doen heb, gaat het niet zonder slag of stoot. Ik vecht met alle macht tegen de golven. Ik huil, ik tier, en ik raas. Ik probeer de golven te controleren, te manipuleren, tegen te houden. Totdat ik moe gestreden ben, want het is onbegonnen werk om het op te nemen tegen de krachten van de natuur.
Net zo onverwachts als de storm kwam opzetten, breekt het wolkendek ineens weer even open. Daar is het: overgave. Wat volgt is acceptatie. Rust. Vrede. En vertrouwen, dat ook deze situatie een zilveren randje heeft, al kan ik die nu nog niet zien. Het herinnert me er ook aan dat er zó veel mogelijk is. Zowel op medisch vlak als op het gebied van zelfheling. Er zijn ontelbare gevallen van mensen die zichzelf spontaan genezen van ‘ongeneeslijke’ ziektes. Dat zijn geen bevoorrechte of bijzondere mensen: die kracht bezitten we allemaal, we zijn het alleen vaak vergeten.
Als de storm weer aanzwengelt, lees ik dit stukje terug en probeer ik mezelf te herinneren aan het besef dat, hoe bizar de wendingen van het leven soms ook zijn, het leven vóór me werkt in plaats van tegen. Dat de stormen onvermijdelijk zijn, maar de zonnige periodes net zo goed. Dat ze allebei heilzaam zijn en een functie hebben in de natuur. Dat ik me mag overgeven aan die stroom, zodat ze me mee kan voeren naar bestemmingen die ik anders nooit had kunnen zien en ervaren.
En dit alles doe ik niet zonder slag of stoot. Allesbehalve. Ik ga me ongetwijfeld nog vaak verzetten tegen de storm. Maar ook dát is iets waar ik me aan over mag geven: dat ik mens ben, hier om te leren en ervaren, om te vallen en weer op te staan. Volmaakt in mijn onvolmaaktheid, zoals we dat allemaal zijn.
* * *
Als je interesse hebt in een astrologisch consult kan ik Cleo Wildeman van harte aanbevelen! https://www.lichtopdekern.nl/